//(..U 3U..)//_//('> .. <")\\ ( ! )

     เสล่อดีที่ซิดนีย์     

ป่านนี้น้องๆของเราคงถึงท่าอากาศยานซิดนีย์กันเป็นที่เรียบโร้ยแล้วอ่ะนะ.. 

เมื่อคืนวันอาทิตย์(2มีนาคม2551)..
น้าๆและน้องๆของเราชลมุนวุ่นวายเก็บข้าวเก็บของกันยังกะย้ายบ้าน อารมณ์ประมาณ Home Alone I ขึ้นรถตู้ที่มาจอดรอรับคณะเดินทางอยู่ที่หน้าบ้าน

คณะเดินทางประกอบด้วย

โอมม่าจำเป็น อ่าอ๋า คุณน้าของเรา ตัวเล็ก แข็ง แต่ แรงไม่มี แต่ไม่รู้เป็นไงการงานบ้านช่องของพวกเราจะเรียบร้อยไม่ได้ถ้าขาดแรงงานอันน้อยนิดของโอมม่าอ่าอ๋า ดูแลบ้าน ทำกับข้าว เลี้ยงหลาน ฯลฯ

โอมม่า หนิงหนิง น้าสะใภ้สุดสวย ดีกรีนางงาม สามสิบฝ่าๆยังแจ๋ว ของเรา เดินทางไปเป็นผู้ช่วยของโอมม่าอ่าอ๋า และดูแลลูกด้วย

ทงแซ็ง(น้อง) บูริน - อีซิบอิลเซะ(อายุ21) กับทรงผม Retrospect ของเฮีย กะว่าฮิตติดลมบนที่ซิดนีย์กันเลยทีเดียว (เราเคยเห็นพวกก็อตธิค-พวกแต่งโทนดำ ที่โน่นไว้ผมทรงนี้กันด้วย อารมณ์เดียวกับเรโทรสเป็คในคอนเสิร์ตแคลชเลยอ่ะ)

ทงแซ็ง น็อตโตะ - ซิบซามเซะ(อายุ13) ตอนคุณน้องอยู่ในท้อง คุณพ่อคุณแม่ตั้งชื่อให้ว่า น็อต เพราะคุณหมอดันเห็นไส้ติ่งเป็นจูจิ๊ของน้อง พอคลอดออกมาเลยต้องเปลี่ยนชื่อกันยกใหญ่ทั้งชื่อเล่นและชื่อจริงที่ตั้งไว้สมชายชาตรี ตอนนี้น็อตโตะเป็นฉาวแย้ว

ทงแซ็ง มินมิน  - ซิบอิลเซะ(อายุ11) U-Know Junior Thailand ของเราก็ไปด้วย
(เรื่องของน้องมินมินอยู่ในตอน TVXQ Junior (Thai Mini Yunho) ที่หาอ่านได้ที่ Recommend นะฮะ )

ทงแซ็ง อันนี - ล็กเซะ(อายุ6ขวบ) สาวน้อยที่สุดของคณะ ลูกสาวของโอมม่า หนิงหนิง บางครั้งเธอก็เป็นเซลเลอร์มูนสีชมพู บางทีเธอก็เป็นลิงค่างบ่างชะนี หนุโดเรมี (ด.ญ.หนุมาน) ประจำบ้าน วันไหนบ้านช่องปรกติสุขแสดงว่า โดเรมี ไปเที่ยวหรือไปโรงเรียน เดาได้ว่าตอนนี้ที่บ้าน อ๊บป๊ะ(คุณพ่อ)ของโดเรมีคง in peace ไปเรียบโร้ยแล้ว แต่คงจะคิดถึง โดเรมีอันนี และ โอมม่าหนิงหนิง แน่นอน เนื่องจากเมื่อเช้าเห็นอ๊บป๊ะของน้องมีสีหน้าเหงาหงอยเป็นยิ่งนัก 

เล่าต่อ..

เมื่อคืนนี้ ก่อนที่คณะฯจะออกเดินทางไปสนามบิน..
เราอุ้ม อีหลิม หมาแพนดี้ ของเราไปโบกมือบ๊ายบายน้าๆและน้องๆ
(หาอ่านเรื่องของอ้วนได้ที่ EelimSaveMyworld)

"เจ่เจ๊ทั้งหลาย (ทำเสียงเล็กเสียงน้อยกะว่าถ้าอีหลิมพูดได้คงเสียงประมาณนั้น) ไปอยู่กะ ลิลี่ (หมาสาวของสุดหล่อโธมัส) อย่าลืมหลิมนะฮ้า" น้องเล็กของเราก็ลูบหัวมันเป็นเชิง "อีหลิมตกกระป๋องแน่"

"อ้อ แล้วก็อย่าลืมของฝาก ไม่งั้นโกรธ" เสียงเราเองซึ่งไม่ใช่เสียงเล็กเสียงน้อยอีกต่อไป ท่าทางดุกว่าหมาที่อุ้ม...

น้องเล็กใจดีสู้เสือ "อันนีจะเอาช็อกโกแลตมาฝากหนึ่งเม็ดก็แล้วกัน" น้องเอ๊ย ใจกว้างเนอะ รักจัง จุ๊บๆ ขอเป็นแท่งดีกว่าเป็นเม็ดนะฮะ..

คณะฯออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิอย่างปลอดภัย โดยไม่ลื่นหกล้มเพราะพื้นอาคารลื่นฉิบหาย(ใครสเป็คกระเบื้องให้วะ..) และเครื่องบินไม่สะดุดรอยร้าวทางวิ่ง...

...ตอนนี้คงไปถึงซิดนีย์เมืองท่าของรัฐนิวเซาท์เวลส์สูดอากาศเย็นสดชื่นและกลิ่นทะเลหอมๆ ไม่เหมือนกลิ่นทะเลบ้างเรานะ (ถ้าไม่นับ พีพี หรือ สมุย ที่ยังดีอยู่มั้ง) ทะเลบ้านเรากลื่นชื้นๆร้อนๆ เหม็นสนิมด้วย

ท่าอากาศยานซิดนีย์มีรถไฟฟ้าผ่าน ดังนั้น พวกเขาสามารถนั่งรถไฟฟ้าจากสนามบินมายังบ้าน ฮ็อกสฺเบอร์รี่ ซึ่งอยู่ย่าน West Sydney ได้เลย จะสนุกและได้อารมณ์ผจญภัยมากกว่า แต่เดาว่า ซัมชุน(น้าชาย) เปียเย่แพ็ต (ออกเสียงแบบฝรั่ง) เอกอัครคุณน้าประจำนครซิดนีย์ คงมารับคณะเดินทางตรงไปบ้านเลย สะดวกรวดเร็วดี...

ตอนนี้ก็เลยนึกมันมืออยากเล่าเรื่องมันๆปนเสล่อของน้อง "นิกกิโกะโก๊ะ" นักศึกษาไทยในซิดนีย์-เมืองแห่งชายหาดและเสียงดนตรีกลางน้ำ แบบเรื่องจริงอิงนิยาย แนวเมโลดราม่าให้เพื่อนๆได้อ่านกันนะฮะ

อ่าน ตอนอื่นๆ ได้ที่ SlurUpSydney นะฮะ